Hardlopen , herstel en de Amsterdam marathon

Hardlopen, doelen en herstel. Tijdens de revalidatie werd snel duidelijk dat bewegen erg belangrijk is om het herstel van de hersenen te helpen ondersteunen. Dat advies was uiteraard niet aan dovemans oren gericht. De hardloopschoenen waren snel gevonden en ik ging voor mijn doen langzaam aan de gang.

Zoals ik eerder al heb verteld deed ik natuurlijk snel teveel. Dus na een tijdje was de koek op en moest ik terug naar wandelen. Gelukkig kon ik wel weer beginnen na verloop van tijd. Het werd bepalend voor mijn herstel, rustopbouw en ontspanning. Lopen maakt je hoofd leeg en zorgde er bij mij letterlijk voor dat de ellenlange rij van gedachtes , onverwerkte prikkels en geestelijke moeheid verdwenen.

Want je hoeft echt alleen maar je ene been voor je andere te zetten. Dat ging goed totdat het tempo wat omhoog ging. In 1 week tijd 2 keer gevallen met flinke schaafwonden op armen en knieën. Mijn schoenen waren al versleten, dus naar de loopwinkel. Die wees mij er op dat ik te weinig voorwaartse beweging maakte en mezelf als het ware tegenhield. Daarnaast sleepte mijn linkerbeen in de beweging er een beetje achteraan. Niet echt een goede looptechniek dus.

De tip was even eenvoudig als lastig, probeer je beweging altijd naar voren te richten en zorg ervoor dat je linkerkant gaat meedoen. Nu heb ik nooit iets met mijn linkerkant gedaan. Alles deed ik altijd met rechts. Of althans zoveel mogelijk. Maar ik ben er op gaan letten en inderdaad ging mijn linkervoet vaak over het asfalt op een onhandige manier. Misschien nog een restverschijnsel of gewoon iets dat er al was geen idee. Maar de techniek moest beter want vallen ging mij zo mogelijk nog slechter af.

Trainen op loopbeweging om te zorgen dat dat beter ging. Gelukkig ging dat stapje voor stapje beter. En ik liep makkelijker en ben sindsdien gelukkig ook niet meer gevallen. De trainingen gingen steeds beter en ik besloot er een eenvoudig marathon schema bij te pakken. Gewoon om te zien of ik dat zou kunnen volmaken. Geen inschrijving voor een marathon gedaan en geen tijddoel in mijn hoofd.

De trainingen verliepen goed en de looptechniek ging ook vooruit. Dat scheelde heel veel. Afstanden gingen makkelijker en het herstel beter. Ik had mij voorgenomen om me in te schrijven zodra ik een aantal 30+ duurlopen goed zou doorkomen. En dan niet alleen lichamelijk maar ook geestelijk. Op de kalender kijkend en het schema erbij zou oktober uit komen en dan was Amsterdam de beste optie. Na de reeks lange afstanden was mijn vertrouwen op uitlopen hoog genoeg om de sprong te wagen. Dus inschrijven maar.

De week voor de marathon toch wel nerveus, aangezien ik nog steeds slecht ben met drukte was dat mijn grootste zorg. Is het niet te druk , wat als het misgaat en ik weet niet meer wat te doen ?
Gekeken op de route en bepaald waar de beste uitstappunten waren en toen was het ineens zondag.

Wakker geworden en ik voelde mij goed nerveus, maar na het ontbijt eenmaal wandelend naar het olympisch stadion verdween veel van de spanning. Eenmaal in het stadion even warmlopen en naar het startvak. Gelukkig was het niet al te druk en had ik prima de ruimte. Direct vanuit de start werd er een goed tempo gelopen, eerst door het Vondelpark en onder het Rijksmuseum en door het centrum richting de Amstel. Tot 28 km ging het soepel, op 30 km werd het echt warm en heb ik niet meer op mijn horloge gekeken en mijn aandacht naar het uitlopen verlegd. Tussen de 35 en 36 lichte kramp die ik er gelukkig uit kon lopen. Daarna werd het zwaar, volhouden was het enige wat er nog toe deed. Ergens bij 41 nog een keer kramp , maar ook daar kon ik doorheen lopen. De finish in het olympisch stadion is erg mooi, ik geloofde alleen de klok niet. Na de finish was ik alleen maar blij om het gehaald te hebben.

De eindtijd was een totale verrassing, 3:17:15. Een persoonlijk record. Bijzonder en pas nu 2 dagen later daalt het besef echt in , ik ben van ver gekomen, soms niet erg bewust maar steeds bewuster. Je loopt tegen beperkingen aan waarvan niemand je kan vertellen hoe je dat moet oplossen of en wanneer het beter wordt. Er wordt gewerkt aan zoveel mogelijk structuur en de rest is volhouden en afwachten.

Maar met hardlopen heb ik het echt in eigen hand voor mijn gevoel. En naast dat het mij door de week heen helpt is het ook nog iets waar ik zichtbaar in kan verbeteren.

Ik had dit niet meer gedacht ooit nog een marathon te kunnen doen, maar nu is het toch gelukt. Ik ben een heel gelukkig mens.

Hoe hardlopen je leven kan redden.

Hoe hardlopen mijn leven heeft gered, en eigenlijk nog steeds red. Het verhaal is inmiddels bekend, begin 2016 een hersenontsteking opgelopen en deze dankzij mijn conditie overleefd. En dankzij het snelle ingrijpen van mijn vriendin en ouders. Maar zonder de conditie was het waarschijnlijk toch niet snel genoeg geweest.

In eerste instantie heb ik geprobeerd mijn oude leven zo snel als mogelijk weer op te pakken. Ondanks alle goede adviezen van het revalidatie team dat ik toch echt rust moest nemen ging ik toch steeds te ver.

Het doel was nadat ik uit het ziekenhuis was gekomen het behoud van mijn net nieuwe baan, waar ik het prima naar mijn zin had. Nu wist ik wel dat het niet echt meer ging maar zolang ik het kon gaf ik ook vol gas. Mijn contract liep in juni vorig jaar af. Toen kwam het gat.

Ik was al heel de tijd heel moe maar gaf dat nooit echt toe, want ja ik deed toch al veel en veel minder.
Nu was het echt gedaan, lange tijden op bed en op de bank waren het gevolg. Je moet uiteindelijk een keer toegeven. Dat is niet alleen fysiek heel vervelend , maar het doet iets met je geest. Het is verliezen, en als ik ergens een hekel aan heb is het verliezen.

Nadat het werk was afgelopen kon ik mij pas echt richten op het herstel. Ik begreep toen pas langzaam wat het revalidatie team met rust bedoelde. Echte rust, geen opgestelde dagplanning waar ik vervolgens allerlei happen uit nam om toch maar door te gaan.

Het werd langzaam donker, de vermoeidheid speelt spelletjes met je gemoedstoestand. Houvast en ritme ontbreken en alles moet je echt zelf verzinnen. Het werk gaf toch een mooi ritme en raamwerk om dingen te doen. Ook al was dat voor mij op dat moment veel te veel.

Hetzelfde deed ik na de revalidatie met hardlopen, te veel en te vaak. Dus dat liep in eerste instantie niet goed. Maar met fysieke vermoeidheid had ik wel ervaring, dus schema in de prullenbak en wandelen en hardlopen afwisselen. Nu was het geen uitvlucht meer om mij een tijdje goed te voelen maar een toevoeging aan het revalidatieproces. Het is nog steeds een dagelijkse puzzel om de energie goed te verdelen maar het gaat steeds beter. Hardlopen is niet alleen goed voor de conditie, het werkt uitstekend voor de geest. Donkere momenten verdwijnen sneller en je kan ze beter opvangen. Het blijft stukken minder lang hangen. Ook vormt het trainingsschema een mooi raamwerk om je dagen rondom in te richten.

Het houdt je fysiek en geestelijk gezond. Kortom het hardlopen red mij nog steeds.

De zoektocht naar een werkervaringsplek

De laatste maanden ben ik op zoek geweest naar een werkervaringsplek. Dit houdt in dat ik ergens een paar uur ga werken of te kijken of dit goed gaat en wat mijn mogelijkheden en belastbaarheid zijn.

2 weken geleden had ik een eerste gesprek, dit ging erg goed en na een week bedenktijd zijn ze tot de conclusie gekomen dat er momenteel geen geschikt project beschikbaar is waar ik in kan meedraaien.

Het gesprek was een goede ervaring , ik heb er veel van geleerd over hoe ik mijn verhaal duidelijk kan maken en waar mijn verbeterpunten liggen. Voor een eerste sollicitatiegesprek nieuwe stijl ging het echter uitstekend.

Een week later had ik een tweede gesprek bij een andere organisatie, deze ging nog beter en daar kan ik deze week beginnen. Ik ben hier erg blij mee en kan nu gaan kijken wat ik kan. Ook is het gewoon leuk om weer eens naar kantoor te gaan. Goed nieuws dus.

Nu nog even de papierwinkel regelen maar dat moet goed komen. Tot de volgende update.