Ups en downs

Meestal als ik een stukje hier schrijf gaat het over een horde die ik genomen heb, een nieuw succes dat ik te vieren heb of andere positieve zaken aangaande mijn hersenschade en de weg van het herstel.

Maar soms keert het getij zich tegen mij, als ik zo’n periode heb is schrijven wel het laatste waar je aan denkt. Ook wil je niet overkomen als iemand die er over zeurt of klaagt op welke wijze dan ook. Hoe open ik er in het echte leven ook over ben.

Maar net als met alles op het goede oude internet is het benadrukken van al het positieve en het niet hebben over de nadelen niet erg realistisch. Ook niet voor andere die wellicht mijn schrijfsels lezen en zich in eenzelfde situatie bevinden. Het geeft een vertekend beeld en dat is nooit goed.

Dus ga ik meer schrijven over alles wat er rondom mijn leven en mijn hersenbeschadiging gebeurd, en niet meer alleen de grote overwinningen die ik op mijzelf behaal.

De laatste paar weken stonden er een hoop leuke dingen op het programma, allemaal prima gepland en de meeste gingen ook goed. Behalve dat ik steeds minder echt rust begon te nemen, veel dingen even tussendoor deed en niet veel meer deed aan plannen behalve de grote dingen. En ik luisterde niet meer naar mijn vriendin die mij waarschuwde om meer rust te nemen.

Dat ik niet meer luisterde , dat had voldoende moeten zijn qua hints. Maar goed dat deed ik niet en toen ging het bergafwaarts. Praten ging langzaam van slecht naar verschrikkelijk en de concentratie was al helemaal naar de maan.

Dus op een gegeven moment had mijn brein er meer dan genoeg van en ging het uit. Dat betekend feitelijk dat alles extra moeilijk wordt. De basis taken die je op een dag moet doen worden hele ondernemingen. Uit bed gaan is bijvoorbeeld en hele opgave en als je dan daarna op de bank gaat liggen is er vanaf komen een tour de force. Enige oplossing, heel veel rust nemen.

Dus na een hele bak verplichte rust en wat hardlooprondjes later ben ik weer opnieuw opgestart, nog een beetje wazig en alles hapert nog maar dat komt wel weer goed. Maar dit soort harde resets moet je eigenlijk ten alle tijde voorkomen.

Les geleerd, ik moet weer plannen en mij daaraan gaan houden.

2 jaar later

2 jaar later, het lijkt al een eeuwigheid geleden dat ik een hersenontsteking heb gekregen en het is vandaag 2 jaar geleden dat ik het ziekenhuis uit ging. Het kan ook een dag later of eerder geweest zijn, maar dat mag de pret niet drukken.

Ik heb zo af en toe wat geschreven over mijn herstel en de weg die ik heb bewandeld. Het vreemde is dat dit een goede manier is om het een en ander op een rijtje te krijgen. Even een korte samenvatting van de afgelopen 2 jaar. 1 jaar revalidatie, verhuizing naar een rustiger omgeving, werkervaringsplek op de Universiteit Utrecht, veel leermomenten en ondertussen gelukkig lekker kunnen hardlopen. Met als afsluiter de marathon van Amsterdam.

Dus is het allemaal zonneschijn? Nee dat nu ook weer niet. Mijn geheugen laat mij fors in de steek op gezette tijden en mijn snelheid van handelen is niet heel groot. Ook gooi ik nog steeds woorden door elkaar en roep derhalve geregeld iets geks. Ik kan er gelukkig wel mee omgaan en probeer zodra ik nieuwe mensen ontmoet een opening te vinden om even beknopt uit te leggen waarom er af en toe een hapering of een gek woord door het gesprek kan vliegen.

Dat is de praktische kant, voor het verdere is het vreemd om geen ‘echt werk’ te hebben. Als in de echte controle op je eigen toekomst , carrière en vooruitzichten. Misschien is dat altijd meer een gevoel dan dat je er daadwerkelijk alle controle over hebt, maar toch ik voel mij nu weleens te veel afhankelijk. Het is ook geen bewuste keuze geweest, niet iets waar je naar toe leeft op het moment dat je bijvoorbeeld een wereldreis gaat maken en daar een jaar de tijd voor neemt.

Ik ben nu ver genoeg in mijn herstel om te beseffen dat het niet heel veel beter gaat worden dan dat het nu is.
Ik zal altijd rekening moeten houden met herstelperiodes voor allerlei dagelijkse en niet alledaagse zaken.

Ik vergelijk het altijd een beetje met topsport, je moet fit blijven en zorgen dat alle voorwaarden goed zijn om in wedstrijdvorm te raken en te blijven. Een paar dagen minder aandacht besteden aan de balans van activiteit en herstel en je ondervindt er hinder van.

Het haalt de spontaniteit er een beetje uit. Onverwacht een weekendje weg is er niet meer bij. Even snel iets halen dat je vergeten bent ? Ook niet handig. Het dwingt tot het plannen van dingen die je eigenlijk niet wil plannen.

Ik besef mij terdege dat ik heel veel geluk heb om er nog gewoon te zijn, in de conditie waarin ik ben. Dat sommige zaken niet gaan zoals voorheen is iets dat ik zal moeten leren accepteren. Het heeft mij wel geleerd om tijd meer te waarderen, je hebt er slechts een onbekende hoeveelheid van.